Dopiero w przyszłości zaskoczono upiększać to wyrazistego gatunku kamieniami, które były przesłanką twórczości bransoletki rzymskiej. Biżuteria srebrna to właśnie w Rzymie swoją fama nabrał diament. Jak i szmaragdy. I znów tylko wyżsi biurokraci przenosili wyłącznie złoto, niższe sfery musiały przywyknąć do pierścionków z żelaza. W średniowieczu bransoletka była wartościowana na ich religijne oznaczanie. Kręgi z powiązanymi dwoma niebieskimi szafirami istniały tylko oddane dla arcykapłanów i kardynałów, gdyż kolor niebieski oznaczał skierowanie do nieba, czyli dla Boga. Tak jak w Starożytnym Egipcie, Grecji na złoto mogli sobie tylko zezwolić rządcy, gdyż to oni mieli przewagę na każdym. W XVI a XVII wiekiem diament wypadał doceniony za króla klejnotów. łańcuszki srebrne falbankami dla mężczyzn stały się ordery i oznakowania z skorzystaniem wielkiej sumy brylantów.